ve kalbim eski bir türkü şimdi
çınar ağaçlarının kovuklarında
uyuyan
göğün efendisi
efsanevi bulut yılan
yine dökülüyor gülen yüzlere
yine sancı
hiç bitmemişçesine
bir yaprak uçuruyorum
hayalet rüzgarlarla güneye
dudaklarımda danseden cinlerin motifleri
ve kamburu çıkmış ihtiyar bir ezgi
hatırlayan yok sözlerini
yine orman
kanatlı yılanların evi
nehri terketmiş tepelere doğru koşuyor
flüt çalan bir peri
yeşim rengi saçlarında kayıp sözler
bir görünüp bir yitiyor
dağın dalgalanan etekliğinde
beline akan büyüden habersiz
ince belli hüzün gözlü ceylanlar
yine türkümü çalıp gidiyor
yine alevden tohumlar
yeşeriyor avuçlarımda
ağaçların ıslak bedenlerini okşarken
gözyaşı değil
bu efsunlu koruda bugün
ılık güzyaşı
yanaklarımdan süzülen
mayıs